Οι αχτίδες του ήλιου που μπήκαν από τις μισάνοικτες περσίδες χτύπησαν επίμονα το πρόσωπό μου. Άνοιξα αγουροξυπνημένος τα μάτια και με τύφλωσαν. Ετοιμάστηκα και βγήκα στο δρόμο. Πω πω, πώς άλλαξε η γειτονίτσα μου! Σε τίποτα δεν θυμίζει τη γειτονιά που θυμάμαι ως παιδί. Όπως και κάθε σχεδόν συνοικία στη Θεσσαλονίκη βέβαια. Με τα στενά πήχτρα στα αυτοκίνητα, τα πεζοδρόμια να αποτελούν είδος εν ανεπαρκεία, τα παραμελημένα παρτέρια, τα σκουπίδια να ξεχειλίζουν στους κάδους...
Διαβάστε περισσότερα »
Διαβάστε όλο το άρθρο στο "Amaliada press" »
Μεταφράστε αυτό το άρθρο (Translate this article) »
